Kategoria: Trzymaj formę

Często myślimy o ruchu jako o czymś czysto funkcjonalnym – chodzimy, by dotrzeć do celu, lub sięgamy po szklankę, by ugasić pragnienie. Jednak pod tą warstwą użyteczności kryje się głęboki, stale obecny nurt: nasz ruch jest bezpośrednim odzwierciedleniem tego, co czujemy i jak myślimy. Choć zazwyczaj dzieje się to w tle naszej uwagi, stanowi fundament komunikacji z samym sobą i z drugim człowiekiem.

Ruch konkretny vs. ruch ekspresyjny

Filozof Maurice Merleau-Ponty wskazywał na istotne rozróżnienie dwóch rodzajów aktywności:

• Ruch konkretny (funkcjonalny): działania ukierunkowane na cel. Są nam niezbędne do przetrwania i codziennego funkcjonowania.
• Ruch abstrakcyjny (ekspresyjny): aspekt poruszania się, w którym wyrażamy siebie – swoje stany, emocje i nastroje. To tutaj kryje się nasza indywidualna dynamika życia.

Warto uświadomić sobie, że ekspresja ruchowa nie jest zarezerwowana wyłącznie dla tancerzy czy aktorów. Każdy z nas jest „performerem” we własnym życiu.

Zwierzęce dziedzictwo i siła gestu

Nawet jeśli skupiamy się na słowach, nasze ciała prowadzą równoległą rozmowę. Kiedy obserwujemy ludzi w dyskusji, widzimy bogatą gestykulację, specyficzne ustawienie ciała czy dystans, jaki zachowują wobec rozmówcy.

Ten aspekt komunikacji pochodzi od naszych biologicznych przodków. Dla zwierząt ruch i postawa były (i są) podstawowym sposobem porozumiewania się, również międzygatunkowego. U ludzi ta umiejętność nie zanikła – została jedynie wzbogacona o język. Pozwalając sobie na bardziej naturalną ekspresję i nie hamując odczuć płynących z ciała, stajemy się bardziej spójni i lepiej rozumiani przez otoczenie.

Dlaczego warto „ucieleśniać” myśli?

Nasze fizyczne doświadczenie nadaje sens abstrakcyjnym pojęciom. Kiedy mówimy, że coś nas „poruszyło” lub że „czujemy ciężar odpowiedzialności”, nie są to tylko metafory – to stany, które nasze ciało realnie odczuwa.

Korzyści z większej świadomości związku ruchu z emocjami:

1. Lepszy kontakt ze sobą: uważność na to, jak się poruszamy, pozwala wcześniej rozpoznać nasze stany emocjonalne, zanim jeszcze nazwiemy je słowami.
2. Spójność w relacjach: kiedy nasze gesty i postawa są zgodne z tym, co mówimy, budujemy większe zaufanie i autentyczność w kontakcie z innymi.
3. Uwalnianie napięć: świadome uzewnętrznianie stanów wewnętrznych poprzez ruch (nawet ten najmniejszy) pozwala na lepszą regulację emocji i zapobiega ich „zamrażaniu” w ciele.

Zaproszenie do obserwacji

Podczas następnego spaceru lub rozmowy z bliską osobą spróbuj przez chwilę przenieść uwagę na to, jak Twoje ciało reaguje na myśli i emocje. Czy Twoje kroki stają się cięższe, gdy o czymś intensywnie myślisz? Czy Twój gest otwiera się, gdy czujesz radość?

Pamiętaj, że w centrum każdego doświadczenia jest Twoje żywe ciało, które czuje i się porusza. Poznawanie świata przez działanie to najpełniejsza forma życia, jaką dysponujemy.

W powszechnym przekonaniu zabawa to domena dzieciństwa, a w wieku dojrzałym kojarzy się z brakiem powagi. Nic bardziej mylnego. Badania nad neurologią afektywną, m.in. autorstwa Jaaka Pankseppa, dowodzą, że zabawa jest wrodzoną potrzebą mózgu ssaków. Dla osób pracujących z seniorami wprowadzenie elementów zabawy do zajęć to nie tylko urozmaicenie, ale potężne narzędzie wspierające neuroplastyczność i dobrostan emocjonalny.

Zabawa jako fundament rozwoju i więzi

Zabawa to aktywność, która wszechstronnie rozwija mózg oraz motorykę. Jej rola w życiu seniora jest nieoceniona:

• Emocje i empatia: pomaga regulować emocje oraz rozwija zdolność empatii.
• Budowanie wspólnoty: aktywizuje systemy przywiązania, buduje więzi i wzmacnia poczucie wspólnoty.
• Biochemia radości: uruchamia obszary mózgu odpowiedzialne za przyjemność, eksplorację i więzi społeczne.

Lekkość i humor: Strategia na naukę i błędy

Seniorzy często obawiają się oceny lub porażki przy nauce nowych umiejętności. Tutaj z pomocą przychodzi podejście zabawowe połączone z humorem.

• Elastyczność poznawcza: humor i zabawa są bezpośrednio powiązane z większą elastycznością myślenia i pozytywnym nastawieniem.
• Nowe spojrzenie na błąd: zabawa pozwala traktować pomyłki z dystansem, co sprzyja szybszemu uczeniu się nowych podejść i umiejętności.
• Odporność na stres: osoby podchodzące do życia z humorem lepiej radzą sobie z wyzwaniami, wykazując się większą odpornością psychiczną.

Zabawa to nastawienie, a nie tylko gra

Zabawa na zajęciach nie musi ograniczać się do sztywnych reguł czy ram czasowych. Może to być ogólne nastawienie, które przejawia się poprzez:

• Spontaniczność: otwartość na nieskrępowane działanie i poszukiwanie radosnych bodźców.
• Kreatywne przekształcanie: umiejętność zamiany prozaicznych czynności w przyjemne aktywności.
• Lekkość w kontaktach: nawiązywanie relacji z innymi w sposób swobodny i radosny.

Rodzaje zabaw w pracy z grupą

Warto różnicować formy aktywności, aby angażować seniorów na wielu poziomach:

• Zabawa wzajemna: buduje zaufanie poprzez bezpośrednie interakcje i relacje.
• Zabawa ciałem i ruchem: pozwala na naukę poprzez doświadczenie fizyczne.
• Zabawa rytualna: sprzyja celebrowaniu wspólnych chwil.
• Nonsensy i wyzwania: zabawowe, nielogiczne zadania, które pobudzają ciekawość i odciągają od presji dnia codziennego.

Podsumowując, promowanie skłonności do zabawy wśród seniorów skutkuje niższym poziomem stresu, lepszym nastrojem i silniejszymi więziami społecznymi. Jako prowadzący, mamy szansę pokazać, że ta „niepoważna” aktywność jest w istocie najpoważniejszym sojusznikiem zdrowego i sprawnego umysłu.

Może się wydawać, że sposób, w jaki czujemy własne ciało, jest czymś oczywistym i niezmiennym. Jednak kognitywistyka i badania nad językiem wyróżniają dwa główne nurty, w jakie nasza uwaga wchodzi w kontakt z fizycznością. Zrozumienie różnicy między nimi pozwala nie tylko lepiej dbać o zdrowie, ale przede wszystkim czerpać więcej radości z każdego ruchu.

1. Ciało jako mechanizm (Podejście „Zewnętrzne”)

To podejście, zakorzenione w kartezjańskim oddzieleniu umysłu od materii, traktuje ciało jak precyzyjną maszynę.

• Zastosowanie: Na tym fundamencie opiera się nowoczesna medycyna, rehabilitacja oraz trening funkcjonalny.
• Korzyści: Pozwala skupić się na efektywności, ergonomii i poprawie konkretnych funkcji organizmu.
• Ryzyko: Nadmierne skupienie wyłącznie na mechanice może prowadzić do pewnego „znieczulenia” na subtelne sygnały płynące z wnętrza, które wymykają się prostym opisom.

2. Ciało jako przeżywający organizm (Podejście „Wewnętrzne”)

Drugie podejście postrzega ciało jako żywy organizm, którego doświadczenia mają zawsze wymiar psychofizyczny. Tutaj psychika nie jest oddzielnym bytem, lecz jedną z funkcji całego organizmu.

• Jedność doznań: Odczucia psychiczne manifestują się w ciele, a doznania fizyczne zawsze niosą ze sobą ładunek emocjonalny.
• Świadomość (Czucie): Nawet jeśli ruch z zewnątrz wygląda identycznie, wewnątrz może nieść zupełnie inne doznania. To podejście promuje ekspresję jako naturalną reakcję na bodźce.

Korzyści z pogłębionego kontaktu z ciałem

Wplecenie radosnej aktywności i uważności w codzienność przynosi wymierne efekty dla jakości życia:

• Wczesne ostrzeganie: Dzięki lepszemu kontaktowi z ciałem łatwiej zauważysz symptomy i drobne sygnały, zanim rozwiną się w poważne choroby.
• Intuicyjne wybory: Szybciej zorientujesz się, czy dane potrawy, otoczenie lub konkretne relacje z ludźmi służą Ci, czy wręcz przeciwnie.
• Higiena duszy: Umiejętność „ucieleśnienia” procesów psychicznych pozwala lepiej zrozumieć własne nastroje i mechanizmy poprawiające samopoczucie.
• Odporność w trudnych chwilach: Głęboka świadomość ciała pomaga znaleźć sposoby na regenerację sił w sytuacjach stresowych, których nie możemy natychmiast zmienić.

Radość i ekspresja: Klucz do witalności

Połączenie obu podejść – dbania o sprawność „maszyny” z jednoczesnym celebrowaniem „czucia” – sprawia, że aktywność fizyczna przestaje być przykrym obowiązkiem, a staje się radosną ekspresją życia. Kiedy ruch płynie z wewnątrz i sprawia nam przyjemność, nasz organizm nie tylko pracuje wydajniej, ale też szybciej się regeneruje.

Zadanie na dziś: Podczas spaceru spróbuj nie tylko liczyć kroki (podejście mechaniczne), ale poczuć, jak kontakt stóp z podłożem wpływa na Twój nastrój. Pozwól sobie na uśmiech – to najprostsza forma ekspresji, którą Twoje ciało natychmiast rozpozna jako sygnał bezpieczeństwa i witalności.